 |
|
| |
Home is where the heart is....
media
|
16 Januari 2009 | 11:53:18
De zon lacht tussen de takken van de bomen door, nietsvermoedend doet hij zijn best de aarde te verwarmen. De takken blijven statig staan terwijl de twijgjes met elk zuchtje wind even bewegen en naar de zon terugzwaaien. De twijgjes zijn blij dat de zon er weer is, net als de beestjes in het bos. De twijgjes dromen ervan om langzaam te beginnen met het maken van mooie nieuwe kleine blaadjes. Zoals de twijgjes stiekem naar de zon zwaaien, huppelen de konijntjes steeds meer rond, stiekem want niemand mag ze nog zien. Het is te vroeg om gezien te worden. Ik zie de voetsporen van de beestjes in het bos dus ik weet dat ze ergens zijn. Ik zou ze het liefste volgen om er zeker van te zijn dat ze zich hebben laten zien en dat ze ergens veilig in een holletje zitten. Maar het kost te veel moeite en ik loop door. Zoals ik hun voetsporen negeer, negeer ik ook die van mezelf, ik ga eigenwijs mijn eigen weg. Achteraf merk je dat pas, achteraf merk je pas als je een omweg hebt gemaakt. Diep van binnen weet je dat het toen zo was maar je kon er niks aan doen, niks aan veranderen, het is zo gelopen zoals het gelopen is. Meestal is het niet erg en leer je ervan, soms is de leerschool hard, onredelijk of onterecht. Soms gebueren er dingen waar je geen grip op hebt, soms is de omweg heel ver om, maar een ding is zeker, ooit kom je weer veilig thuis. Thuis, waar dat ook zijn mag........
|
Alle kleuren van de regenboog
media
|
11 Augustus 2007 | 13:06:38
Op het terras zitten is een mooie bezigheid, je ziet mensen langs komen, je ziet mensen zitten en je ziet mensen denken. Denken aan de kleine en grote dingen van het leven. Zodra er in het vroege voorjaar het eerste moment zich voordoet en er voor mij een mogelijkheid is probeer ik op het terras te gaan zitten, net al vele anderen. Zo zat er een vrouw, eind 30 op het terras een paar tafeltjes verderop. Ze zat er net als ik alleen, zon(nebank)gebruind, net iets te blonde haren in een rood jurkje, een in mijn ogen te kort rood jurkje. Het plaatje was bijna compleet, ze miste alleen een te grote glimmende zonnebril op haar neus. Ze was helemaal in gedachten verzonken. Ze deed naast het nippen aan haar rode wijn niets, alleen zitten en denken. Toch bleef ze op een of andere manier bleef ze mijn aandacht trekken. Ik vraag me af wat er door haar hoofd heen ging. Zou ze er zitten om alleen maar bekeken te worden?? Het zou kunnen maar zo'n type lijkt het me niet. Het is een type dat moeilijk te doorgronden is. Zat ze na te denken over wat ze met haar leven moest? Het zou een gescheiden vrouw met een kind kunnen zijn. Het kon ook een eeuwige vrijgezelle vrouw zijn die na dacht of ze ooit nog de ware tegen zou komen. Hierbij benadruk ik dat ik niet weet wie voor haar de ware is, een man of een vrouw, ik zou het niet weten. Het is echt een type dat niet laat zien wie ze is en daarmee dus mijn aandacht trekt.
Ineens verscheen er een glimlach op haar gezicht, waaschijnlijk ging er iets moois door haar gedachte heen. De liefde? Misschien is ze wel getrouwd en zit ze hier nippend aan haar rode wijntje te denken aan haar avondje van gisteravond die ze met iemand anders dan haar eigen man heeft doorgebracht. Denk ze aan de vreemde handen die langzaam over haar rug gingen, die door haar haren aaiden om vervolgens langzaam haar gezicht aan te raken. De vreemde vingers die over haar lippen gingen waar ze even stiekem zachtjes in beet. Misschien is ze wel uit gekeken op haar man en houd ze het zo vol binnen haar huwelijk, en dat alles voor de kinderen, net als de rest van getrouwd Nederland. Misschien is ze wel helemaal niet getrouwd en is ze van de generatie "we zien wel" wat ik niet echt waarschijnlijk acht, daar is ze te oud en te onzeker voor. Ze zou ook kunnen denken aan de gewone dagelijkse dingen van het leven, werk, slapen, eten en dat ze net als ik gewoon geniet van de eerste zonnestraal van het jaar.
Ineens besefte ik dat ik haar gedachten aan het inkleuren ben, en dat met alle kleuren van de regenboog. Mooiere en andere kleuren dat ze in werkelijkheid zijn. Ik ben in deze 10 minuten dat ik hier zit al flink aan het oordelen over deze vrouw zonder dat ik haar ken. Wat zou er in deze 10 minuten bij anderen door hun gedachten gaan? Zouden die over mij gaan? Wie weet wat ik in de ogen van anderen voor een spannende dingen heb mee gemaakt in mijn leven.
Toekomst
media
|
25 Januari 2007 | 15:29:48
Ongelovelijk dat jullie me nog weten te vinden, wel een uitdaging om nu weer wat op papier te zetten. Ik ben de laatste tijd druk met van alles en nog wat. Onder andere mijn werk, mijn nieuwe werk wat ik vanaf November doe. Ongelovelijk hoe je jezelf leert kennen als je iets nieuws gaat doen in je leven.
Mijn oude leven is voorgoed voorbij, geen schijntje meer van wat het ooit is geweest. Ik vraag me af of het ooit went. Het geen waar je altijd naar uit hebt gekeken, waar je het altijd voor gedaan hebt heb je nu bereikt. En dan??
Vroeger deed je dingen omdat je ouders dat van je verlangde. Later ging je dingen doen omdat je riep dat je het zelf wilde, maar ondertussen hadden vrienden daar ook een grote invloed op. Dan begin je de wilde haren kwijt te raken en ben je blij dat je toch iets gemaakt hebt van je schooltijd want je moest gaan studeren voor je toekomst, want zoals je altijd geleerd is, die is belangrijk.
Nou de toekomst is bereikt, 8 jaar "studeren" en dan eindelijk, je leeft in de toekomst. Nu pas merk je dat je eigenlijk geen moer geleerd hebt. Nu pas leer je jezelf kennen en moet je daarmee aan de slag. Ik lijk soms wel een puber als ik mezelf de vraag stel "wie wil ik zijn".
Ik lach mezelf uit als werkend mens, als de wekker om 6 uur gaat. Heb je het daar dan voor gedaan?
Zou er dan toch meer zijn waarvoor je dit allemaal doet? Als ik op mijn werk zit mis ik het thuis zijn, ben ik thuis dan mis ik ook weer wat.
Tijd voor een nieuw doel, een nieuwe toekomst te bedenken, welke worst ga ik mezelf nu weer voor houden om bezig te blijven?
Circle of Life
media
|
02 September 2006 | 13:20:50
Het leven gaat door, de tijd die vliegt en zelf vladder je er maar tussendoor. De eerste sex partij is geweest in Big Brother, de regen is er nog steeds en het leven leeft zichtzelf en mij erbij. Soms maak je veel mee, zo veel dat het te veel is om op te schrijven, te veel om over na te denken en te veel om uberhaupt bij stil te staan. Dan is het tijd om even tot rust te komen en na te denken wat je nou eigenlijk wilt in het leven. Als je dat gaat doen blijkt al snel dat de mens veel werkt en weinig tijd heeft voor leuke dingen, maar er moet brood op de plank komen waardoor je weer door gaat met het geen waar je mee bezig was, werken en andere verplichte bezigheden. En zo is het cirkeltje weer rond.
enjoy K's choice/Sarah
media
|
14 Augustus 2006 | 23:35:58
Soms denk ik er een beetje klaar mee te zijn, als ik dit weer zie toch weer kippenvel moment... tja sommige dingen laten je gewoon niet los! Enjoy!!
Home sweet home
media
|
04 Augustus 2006 | 20:44:47
Home sweet home, dat was het dan, dat was Kreta, kort maar krachtig. Wat kan de wereld er toch anders uit zien als je op vakantie bent. Heerlijk, genieten van de zon, de zee en de vrijheid. Niks dat je beperkt in je bestaan, ongelofelijk ik blijf me erover verwonderen. Gek eigenlijk dat een paar dagen kunnen een groot verschil maken. Mooi eigenlijk dat je over bepaalde dingen zo anders kan gaan denken.
Verbeeld ik me nou echt dat de wereld anders is als de zon schijnt, de wind waait en de zee ruist? Gaat alles ook makkelijker als de zon schijnt? De zon doet veel met een mens. Ik moet toe geven, ik was ook ineens een stuk chagrijniger toen ik op schiphol in de stromende regen het vliegtuig uit kwam stappen.
De wereld ziet er toch ineens heel anders uit als je op vakantie bent, het is bijna alsof je op de kop hangt, het bloed de andere kant uit stroomt dan je gewend bent en alles anders is dan "normaal". De zon, de zee en de wind die door je haren waait, het geeft lucht, het geeft ruimte om na te denken maar het gekke is dat je dat juist niet doet op die momenten, juist op die momenten blijft de boel de boel en is lijkt de wereld stil te staan. Misschien denken we wel te veel na met zijn allen... maken we het ons zelf te moeilijk en kan het allemaal veel makkelijker.
Verwachtingen
media
|
29 Juli 2006 | 14:27:45
Verwachtingen zijn er in alle soorten en maten. Verwachtingen ontstaan als er een interactie is tussen verschillende mensen, maar ook tussen mens en dier. Hoe kan het toch dat mensen verwachtingen hebben maar dat die niet uit komen? Als bepaalde gebeurtenissen met regelmaat gebeuren verwacht je dat ze de keer erna ook gebeuren. Als de hond altijd blaft als de deurbel gaat dan verwacht je zodra de bel weer gaat dat hij weer blaft. Ik denk dat mensen een bepaalde houvast in hun leven nodig hebben, bepaalde patronen waardoor er dus ook verwachtingen ontstaan. Mensen hebben zelfs verwachtingen van elkaar, van zichzelf en van het leven, iedereen word "oud", op zijn minst worden mensen toch wel 75.... als je eerder dood gaat is dat een schok, dit had toch niemand verwacht?
Waarom kan een mens toch zo verschrikkelijk teleurgesteld zijn als verwachtingen niet uit komen, de verwachtingen schep je immers zelf. Hoe hoger je verwachtingen zijn hoe harder teleurgesteld je raakt als er iets mis gaat. De pijn en het verdriet dit dit op levert kunnen heftig zijn, dat weet je maar daarmee houd je geen rekening bij het scheppen van verwachtingen, aangezien verwachtingen vanuit beide kanten geschapen worden.
Als er van een boek een film gemaakt word en je hoort goede recensies en als je zelf gaat kijken kan een film heel erg tegen vallen. Denk eens aan De kleine blonde dood, Phileine zegt sorry, De davinci code. De celestijnse belofte draait nu in de bioscoop, ik ben erg benieuwd naar hoe ze dit geheel in een film hebben willen proppen. Ook Komt een vrouw bij de dokter en Weduwnaar worden verfilmd. Ik verwacht er niks van dan kan het nog altijd mee vallen, boeken die verfilmd worden zijn me tot nu toe altijd tegen gevallen dus mijn verwachtingen stel ik bij. Toch vraag ik me af wanneer gaan we de films na aanleiding van een boek niet meer massal gaan bekijken. Ik vraag me af wanneer de grens bereikt is, wanneer is het te veel, wanneer kunnen we het niet meer aan, wanneer kunnen we de verwachtingen niet verder meer naar beneden bij stellen, wanneer zeggen we nou eens tot hier en niet verder?
Het zand
media
|
25 Juli 2006 | 23:47:55
Liggend op mijn buik in het warme zand kijk ik uit over de eindeloze vlakte van de zee. De blauwe zee, kijkt me aan met zijn schuimkopjes en roept me. Ik geef hem een knipoog om te laten zien dat ik het door heb maar ik blijf lekker liggen. Ondertussen speelt de zee argeloos met het zand. Het water pakt de zandkorreltjes op en spuugt ze een paar meter verder weer uit. Ondertussen voel ik de warmte van het zand door mijn handdoek heen. Ik woel met mijn voeten door het zand, ik voel hoe dit zand langs mijn voeten glijd. Ongelovelijk hoe het zand met zich laat spelen.
Wij mensen willen niet dat er met ons gespeeld word maar het zand lijkt ervan te genieten, het lijkt gemaakt om mee te spelen, om mee genomen te worden door de zee, door de kindertjes in hun broekzakjes om vervolgens via het afvoerputje van de wasmachine te verdwijnen in het niets. Als er met een mens zo gespeeld word voelt de mens zich misbruikt, het zand lijkt ervan te genieten. Een mens is niet gemaakt om mee te sollen maar als een mens met een ander kan sollen doet hij dat maar al te graag, en dat allemaal omdat het zich zelf dan beter voelt.
Passie is als een diamant
media
|
23 Juli 2006 | 09:05:15
Liggend in bed vroeg ik me vandaag ineens af wat passie is. Passie is een mooi woord, heeft veel raakvlakken, Je kan het heel verschillend bekijken, elke kant is anders, passie lijkt een diamant. Passie kan omschreven worden als hartstocht, liefde maar het word ook gebruikt om het lijdensverhaal van christus te benoemen. Passie is moeilijk. Ineens rijst bij mij de vraag, hoe voelt passie? Passie is voor mij iets waarvan ik warm word van binnen, iets moois iets ongrijpbaars iets ontastbaars wat er ineens van binnen is.
Passie word veel gebruikt door ons als mens zijnde. In de winkel staan toetjes "passie voor chocolade", dekt dat de lading? Is het niet een te groot woord voor een simpel fabriekstoetje? Passie kan je voor veel dingen hebben, voor anderen, je werk maar ook voor je hobby's. De een heeft een passie voor vliegtuigen de ander voor muziek. Is deze passie hetzelfde? Voelt deze passie hetzelfde? Ik weet het niet.
De grootse vraag die ik had was of de passie weg kan gaan zoals Clouseau het in een nummer van hun beschrijft? "Er komt een tijd die zwaar en moeilijk word, want de passie raak je kwijt". Als je diep van binnen passie voelt kan dit dan weg gaan? Is passie niet gewoon iets wat in de mens zelf zit?
Passie is voor mij meer dan liefde voor iets, passie zit diep van binnen. Passie kan op veel verschillende manieren uitgelegd en gebruikt worden. Ik vraag me af, is passie dan niet alleen maar de mogelijkheid als mens zijnde om liefde, warmte en genegenheid te kunnen voelen en ervaren?
Parallel met het leven
media
|
22 Juli 2006 | 19:50:36
Hallo allemaal...
Hier is het eerste dilemma al, wie is allemaal? Wie leest dit? Wie zal dit gaan lezen? Wie wil ik dat dit leest? Waar ga ik over schrijven.... Ik wil op een of andere manier gelezen worden anders gaat een mens niet schrijven. Zoals je kan zien zit er bijna een jaar tussen mijn eerste "log"/ het aanmaken van mijn weblog en dit bericht, mijn eerste werkelijke berichtje. Misschien weten andere schrijvers wel hoe het zit, de drang om te schrijven blijft, het bloed gaat waar het niet gaan kan.
Vroeger moest je na denken voor je ging schrijven of het wel mooi en netjes werd, hoe je je pen vast houd, welke kleur pen je nam of welke soort inkt erin moest. Daarna ging je pas denken over de inhoud. Nu gaan mijn vingers over het toetsenbord en als ik zou willen zou alles in een keer weg kunnen zijn, misschien wel het grootste parallel met het leven.
Ik zal de komende tijd mijn best doen te schrijven, te kijken waarover ik wil schrijven en maar zien wat mijn vingers ervan maken, soms gaan die over het toetsenbord en typen ze iets heel anders dan ik in gedachten heb, gaan ze hun eigen weg, ook weer een parallel met het leven. Soms heb ik het idee geleefd te worden, toch doe ik de dingen omdat ik ze wil maar dan nog, achteraf blijkt dat de dingen gebeurd zijn zoals ze moesten gaan en niet zoals ik ze gepland heb. Dat is het leven....
|
|
|
|
|
